Dzisiaj jestem z kolei tak okrutnie zmęczona. Zastanawiam się po co dawać pracownikowi urlop, żeby potem go tak wymęczyć. Jaki to ma sens? Aha, zrobiłam przecież super zdjęcia, no tak...

Gdzieś na rozdrożu

To już środa... czas tak szybko mija, zwłaszcza gdy dużo się dzieje. Od kilku dni panuje idealna ożywcza pogoda, w postaci chłodu i deszczu. Od ponad tygodnia przychodzę do pracy odpalam cztery komputery, cztery skrzynki pocztowe pamiętając różne kombinacje haseł złożone z imion dzieci, cyferek lub innych twórczych szyfrów. Czasem pracuję jeszcze na piątym stanowisku... urlopy... Radosna Kreta została zastąpiona ciężkim zastępstwem, tak jakby mi powiedziano 'nie ma tak dobrze i nic za darmo', 'teraz my idziemy się bawić'. Po strasznych upałach powoli zaczynam ogarniać sytuację i uczę się własnego rytmu w przyspieszonym tempie, nawale informacji i kilku miejscach na raz. Samodzielnie podejmuję różne decyzje i ponoszę ich konsekwencje. Spodobało mi się to. Nie stresuję się. Złość minęła. Prawdopodobnie jest mi już trochę wszystko jedno.

Nie czekaj na wzajemność
telefon i róże
gdy ciebie nie chcą
nie piszcz nie szlochaj

najważniejsze przecież że ty kogoś kochasz

czy wiesz
że łzy się śmieją kiedy są za duże

--------------------------------------------

Miłość i samotność
wzięły się pod ręce jak siostry
idą noga w nogę
nie rozdzielaj ich
nie szarp. Łapy przy sobie
miłość bez samotności
byłaby nieprawdą
samotność bez miłości rozpaczą
(...)

-------------------------------------------

Kiedy na miłość niecierpliwie czekasz
pomiędzy dzwonkiem a otwarciem drzwi
czasem wepchnie się kurczak za chudy na rosół
opluje deszcz
nie kracz
jeszcze podziękujesz Bogu
gdy przyjdzie tylko pies


x Jan Twardowski

Warto. Mimo wszystko

Dzisiaj udało mi się przeczytać książkę, pomiędzy pięcioma prysznicami, chłodząc się wiatrakiem i pijąc kilka litrów wody, po których o dziwo wcale nie chce się... no wiecie ;) Poza tym upał spowodował, że dzień zlewa się z nocą, robaki włażą albo wlatują do pokoju poprzez otwarte wszędzie okna, a ptaki które mieszkają na drzewach koło bloku nie ćwierkają tylko jakoś trzeszczą niemiłosiernie od szóstej rano...

W książce - wywiadzie pani Anna Dymna opowiada o swoich kilku życiowych rolach, o sobie jako aktorce (teatralnej i filmowej), nauczycielu (PWST w Krakowie), założycielce Fundacji Mimo Wszystko i działalności pomocowej, Wieczorach Poetyckich w Krakowie. Opowiada dlaczego zaczęła pomagać innym ludziom, jak trudne sytuacje życiowe pokierowały decyzjami, jak rozumie pomaganie innym, i jak wielka jest to sztuka.

'Pewne jest tylko to, że miłość jest sensem naszego życia. Czasami boimy się kochać, ale wszyscy potrzebujemy tego uczucia. Gdyby było inaczej, nie wpadalibyśmy w depresje, w zagubienie, nie czulibyśmy pustki (...) bez miłości wszystko robi się nienormalne. Tymczasem, gdy kochamy, życie staje się proste, jasne, wiadomo, w jaką stronę w nim iść. Kochający człowiek nie błądzi, nic złego nie robi. Nie ma też żadnych wątpliwości (...) Mimo złych doświadczeń nie wolno zamykać się na miłość, uciekać przed nią. Takie zamykanie się nie jest niczym innym jak tylko odganianiem od siebie własnego szczęścia. Los, ciężko doświadczając człowieka, może go oczywiście złamać, ale może też umocnić. Kiedy tracimy coś, zdawało się nam w życiu najważniejsze, wtedy zaczynamy doceniać to, co nadal mamy. Uczymy się cieszyć z drobnostek: promieniami słońca, zielenią drzew i traw (...) Z tych codziennych małych radości rodzi się nasza siła. Pozwala nam ona nie tylko dalej żyć, ale również kochać nasze życie. A jeśli kochamy życie, spotykamy też miłość'

Ciąg dalszy

'Moja Afryka' to ciąg dalszy książki 'Prowadził nas los', to kontynuacja podróży, ale już w pojedynkę. Każdy podróżuje w indywidualnym dla siebie stylu, a podróż Kingi zachwyca otwarciem się na zwykłych ludzi, na sytuacje i marzenia. Kindze wszyscy odradzają podróż na stopa po Afryce, a ona podróżuje w taki właśnie sposób i to z sukcesem. Kupuje wielbłąda i na nim przemierza część drogi, choć oczywiście również wszyscy jej to odradzają. Wszędzie zawiera przyjaźnie i przyciąga ludzi szczęśliwych, gościnnych, oddających jej jedyne w chacie łóżko, ostatnią miskę prosa. Swoimi dredami przyciąga rastamanów. I dzięki skrupulatnie prowadzonym notatkom (próbuję sobie wyobrazić jak trudne było notowanie przy upałach tam panujących) zapoznaje z zachodnią Afryką (Marokiem, Saharą Zachodnią, Mauretanią, Senegalem, Gambią, Burkina Faso, Nigrem, Gwineą, Sierra Leone, Wybrzeżem Kości Słoniowej i Ghaną), obszarem niezwykle zróżnicowanym kulturowo, gdzie warto znać francuski, i który różni się od popularnych obrazów Sawanny, czy krajów 'pod Egiptem'. W kolejnym (przedostatnim kraju) wykupuje dziewczynkę Malaikę i wyprawia kilkoro dzieci do szkoły. Ot tak po prostu. Nic na siłę. Nie chce zbawiać świata, zmieniać Afrykanów, ona ich rozumie. Widzi, że są szczęśliwi, potrafią się cieszyć z najmniejszych rzeczy. Chce jechać dalej na południe, ale zachorowuje na malarię. Tego już nie ma w książce, ale można zaleźć w internecie, o walce o życie, gromadzeniu funduszy na leki. Zamykają opowieść piękne zdjęcia roześmianej dziewczyny, która pojechała w podróż, by spełniać swoje marzenia. Bo była wolnym, niespokojnym, radosnym duchem.

Matala

TODAY IS LIFE TOMORROW NEVER COMES

Matalę odkryłyśmy przez przypadek, no może nie zupełnie, bo ostatecznie miałyśmy tam dojechać wieczorem, ale nie wiedziałyśmy dokładnie czego możemy się spodziewać. Po całym dniu jazdy z północy Krety, zwiedzaniu Knossos w temp. ok 40 st, w samochodzie załadowanym przez 5 osób, podchodząc do górskich zakrętów 180 st w 'zabójczym' tempie ;), dotarłyśmy do Matali. A tam miła niespodzianka. Niezwykłe formacje skalne, przecudne morze (ogromne objętości czystej, turkusowej wody; na zdjęciu tego nie widać, jednak skały z obu stron plaży ograniczają wodę, ta wpływa do zatoki i na plażę z dużą energią). Jest głęboko, duże fale - po prostu poezja. Gdy siedziałam na skale fala dosłownie porwała mi nogę i uderzyła o skały, w związku z czym przywiozłam trochę siniaków. Dawna mekka hipisów, muzyka na żywo, w sumie niewielu turystów. Naprawdę niezwykłe miejsce :)

W czasie urlopu polowałam na turkusowe drzwi i okna. Turkusowych drzwi było mnóstwo, również w kolorach nasyconego indygo, jednak na większości fotografii ktoś mi pozuje (ach te dziewczyny... ;>), więc zamieszczam tylko kilka. Jak szkoda, że w Polsce takie kolory się nie przyjęły, jesteśmy bardzo stonowani, 'ułożeni' kolorystycznie. A kolory to emocje... i wszystko jasne? :)
Podoba mi się brak perfekcji w budowie, otynkowaniu domów, uroku dodają im kwiaty w doniczkach, pnącza, niektóre monstrualnych rozmiarów, i kolory właśnie. Nic tu nie jest dopięte na ostatni guzik, tu coś odpada, tam rdzewieje, ale jest pięknie, nieśpiesznie, z humorem. Tak to odbieram.

Zatoka Balos i różowy piasek
Trudno mi uwierzyć siedząc teraz w warszawskiej złotej klatce w to, że byłam tam jeszcze tydzień temu. Umieszczam te zdjęcia chyba po to, żeby się tylko pognębić ;) urlop za kolejny rok...

Dla słońca

Kavros
Parasol
para (hiszp.) - dla, żeby
sol (hiszp.) - słońce

Chania
Nie trzeba być fizycznie zamkniętym, żeby poczuć się jak w klatce.

Powyżej wersja lepszej jakości, a poniżej wersja z koncertu na którym byłam. Ujmuje mnie jej głos i muzyka. Ujmuje zwłaszcza ta piosenka.

'Tęsknota, taka prosta i MOCNA jak wiosenne drzewa. Jak sprężone gałęzie młodych wierzb'

Trawa śpiewa

Ta książka wciągnęła mnie tak mocno, że gdy musiałam przerwać czytanie, nie mogłam się przez chwilę się 'wybudzić' z dusznej afrykańskiej rzeczywistości. Książka trudna, historia ciężka... Autorka niezwykle wnikliwie opisuje przeżycia i stany psychiczne postaci, do tego stopnia, że naprawdę można wyobrazić sobie stan Mary Turner, która mieszka na znienawidzonej farmie w 'domu' pokrytym blachą falistą, zamiast chroniącym pomieszczenie przed zabójczym upałem, stropem. W historię można łatwo wejść, zwłaszcza teraz, w upalne dni... :) Na pewno nie polecam dla osób z nadmiarem empatii.

Lublin

Długa nieobecność, ale cała masa wspomnień i emocji. Mogłam powiedzieć prawie 'home sweet home'...

Niezwykła książka i niezwykły los tych dwojga. Pamiętnik z pięcioletniej podróży dookoła świata autostopem, wodostopem, aerostopem ;)
Książkę poprzedza dedykacja - Każde marzenie dane jest nam wraz z mocą potrzebną do jego spełnienia (Richard Bach).
Jeśli ktoś nie wierzy w cuda, powinien ją przeczytać. A może spełnianie odważnych marzeń nie jest wcale cudem, a możliwością, po którą każdy może sięgnąć?
Od tych dwojga ludzi można się nauczyć mega zaufania i otwartości.
Na to co przyniesienie los...

Obrazy

kilka migawek z miejsc, które miałam okazję zobaczyć... i am so grateful... Enjoy :)

Pozdrowienia z raju

dla wszystkich jego spragnionych podaję namiary - ok 3 godzin lotu na południe. Kreta :) Dokładniej Zatoka Balos na półwyspie Gramvousa. Tak blisko!!
Do 'lądu' turyści dowożeni są małymi czarnymi łódkami. Jako jedna z 3 osób z duużej grupy, postanowiłam wyskoczyć z białej łódki-promu i dopłynąć wpław :]
Nic mnie nie pożarło, było SUPER.
Za nadmiar turkusu przepraszam, nie potrafię się opanować.

Znów będą wakacje!

Już jutro jadę na urlop. Bardzo dużo się dzieje wokół, i rzeczy które trzeba podomykać, podokańczać przed wyjazdem zewsząd atakują i upominają się o siebie. Jeszcze tylko trzeba skoczyć do biblioteki po książki, zapakować 3 kremy z filtrami od 50 do 30, tabletki z beta karotenem, 2 kapelusze, co mam nadzieję, uchroni mnie przed poparzeniami, które mam co roku niezależnie od tego, gdzie słońce świeci i jak bardzo się pilnuję. Na koniec jeszcze postawię plecak na wagę.
W międzyczasie będzie Opener w Gdyni i Pearl Jam (znowu się wymijamy z Eddim :((), Art Slot Festiwal (z mnóstwem artystycznych warsztatów). Na szczęście może uda się dojechać na ostatni dzień ciekawie zapowiadającego się Fetiwalu Inne Brzmienia w Lublinie :)
Wyjeżdżam tam, gdzie nie będzie za dużo internetu. Będę jeść owoce, patrzeć na turkusowe i łączyć się duchowo z naszym pięknym krajem, gdzie dokonują się ważne zmiany. Może będziemy też szaleć i bawić się, ale na razie po prostu marzę o totalnym resecie w stylu - dryfowanie po turkusowej zatoczce. Będę takiej szukać :)

Może ponieść pani torbę?

P. opowiedziała, że koleżanki koleżanka miała psa. Mieszkała sobie w warszawskim bloku, gdy pewnego dnia pies zdechł. I nie wiedziała co z nim zrobić :(
Znalazła kontakt do miejsca utylizacji zwierząt, zawinęła w coś zwierzaka, umieściła w torbie podróżnej i pojechała do tego miejsca autobusem.
Gdy autobus zbliżał się do przystanku, a koleżanka do wyjścia, jakiś młody chłopak zapytał czy może pomóc jej z torbą.
Oddała mu torbę, wyszli z autobusu... a chłopak z tą torbą, zwiał.

:) tak na koniec weekendu

Ostatni

Sukces

Poczucie spełnienia (sukces) dla każdego jest czymś innym. Uszanuj to.
:))

Znalezione tutaj: stuffnoonetoldme.blogspot.com