Las i los - przedrostki wielkich miast

Czytając, oglądając zdjęcia myślę, że najchętniej ominęłabym wszystkie duże miasta. Najbardziej fascynują mnie Yellowstone, Yosemite, Big Sur, no i Utah i Arizona. Właściwie cała przyroda mnie fascynuje bardziej niż kiedykolwiek. Las Vegas oczywiście pominiemy - takie widowiska są zbyteczne, gdy ma się do wyboru nocleg w kanionie lub innym dzikim miejscu. Może dlatego czuję taką chęć ucieczki od wielkich miast, bo mieszkam w Warszawie. I czas wypocząć w zupełnie odmiennych warunkach.
Okazuje się, że Arizona jest najbardziej indiańska wśród stanów. Wiem, że Amerykanie uważają, że indanie potrafią tylko dłubać w nosie, ale teraz gdy miałam możliwość czytania sposobu kolonizacji tych obszarów przestałam się dziwić, że ich energia została tak stłamszona. Wybici, zepchnięci ze swoich terenów i zderzeni z inną kulturą, która próbowała i nadal próbuje ich zmienić. Wiele parków w okolicy Grand Canyon jest trudno dostępnych, gdyż wciąż brak możliwości dojazdów (indianie nie chcą zgodzić się na budowę drogi lub kolei, chroniąc w ten sposób teren przed turystami i zachowując nimi kontrolę). Tam gdzie można dojechać (do przepięknych rzadko uczęszczanych kanionów, wodospadów), często trzeba korzystać z usług przewodnika. Myślę, że chętnie zapuściłabym się w jedno z takich miejsc i chętnie zapłaciłabym za to dodatkowe pieniądze. Wiem, że na bezdrożach i pustyniach Nevady i Arizony Amerykanie testują broń, wojsko, samoloty i inne takie nowoczesne rzeczy. I w tym samym stanie są wioski, w których ludzie żyją jak 100 lat temu, albo i dłużej. Dziwaczna koegzystencja.

Z okiem mucha nie ma szans

Z serii: abstrakcyjnie na fali głupawki przed Wielkim Pakowaniem do usa

W ramach treningu przed podróżą wracałam dziś z pracy do domu piechotą. Trwało to może z 1.5 godziny. W każdym razie w połowie trasy, tam gdzie parki zawracają, wleciała mi do oka mucha. Okropnie bolesne zderzenie. Nic nie widziałam, mucha była gigantyczna i wyleźć nie chciała. I odruchowo weszłam do jedynego w okolicy sklepiku, bez wahania zapytałam czy ktoś ma lusterko. Jedna staruszka podała mi lusterko mówiąc, że jedna część jego powiększa, a druga zmniejsza. Wyjęłam duże nieżywe już stworzenie z oka. Niesamowicie bolało. Oddałam lusterko z wielkim podziękowaniem (nie wiem co zrobiłabym bez niego).
A staruszka: tak to już jest z muchami.

Jak dwa kamienie

'Bliska więź z innymi temperuje złudzenia, ze wiemy o sobie i świecie wystarczająco dużo albo wszystko. To trochę tak jak umieścić dwa nieobrobione kamienie w niewielkim pojemniku i długo nimi potrząsać. W rezultacie kamienie zaczną tracić ostre krawędzie i nabiorą gładkich, szlachetnych kształtów. Pojedynczy kamień ma wprawdzie wygodniej, ale niewiele się z nim dzieje. Wygoda to zgubny projekt na życie'

(fragment wywiadu W. Eichelbergera z R. Dziurdzikowską)

dźwięk światło woda ruch

(to też Wrocław)

Wrocławskie krasnale

mój ulubiony

<- wstecz

Właśnie wróciłam z Wrocławia. Spotkałam się z M i Ł. Było mega super fantastycznie.
Nie widzieliśmy się z 2 i 3 lata, ale po pięciu minutach już się czułam z nimi jak na studiach. Porozrzucało nas po Polsce, Europie, a nawet za oceanem. Zmieniliśmy się i jednocześnie się nie zmieniliśmy. Udało nam się odtworzyć na chwilę beztroskę ze studiów!
Nasza 'paczka' składała się z ludzi, którzy do domów mieli bardzo daleko i dlatego spędzaliśmy ze sobą bardzo dużo czasu, przez 5 lat zgromadziliśmy mnóstwo wspomnień, które chyba tylko dla nas mają jakieś znaczenie i śmieszą. Ale napiszę :)
Sigmunta wkurzały nasze spleśniałe jogurty w lodówce; zepsuliśmy gilotynę, którą mieliśmy pociąć tysiące ulotek na Aktualia; chłopcy gotowali, a my z M walczyłyśmy z wizją kury domowej; swoje dzieci 'do obserwacji' półtorarocznej na psychologię rozwojową znaleźliśmy (dosłownie) na placu zabaw, i każdy wybrał sobie dziecko, nim jeszcze podeszliśmy do ich mamy zapytać czy możemy odwiedziać ich w domu; na imprezach w naszym mieszkaniu pojawiali się różni ludzie, m.in. człowiek pająk, który chodził po ścianach, kolega z 2 metrową tubą, który potem szedł na nocleg do lasu; T piekła cudowną szarlotkę; P na egzaminie próbował policzyć na palcach zmysły, bo nie uczył się wcześniej, a prof. do niego ' ale proszę pana, zmysłów jest 14 tys.', ja akompaniowałam w teatrze dla totalnie niezdyscyplinowanych aktorów; prof. od filozofii wyszła z egzaminu, bo śmialiśmy się z podobizny Pitagorasa; zrobiliśmy nawet prawdziwy kulig za miastem;
Tysiące drobiazgów, wydarzeń, abstrakcyjnych żartów i głupot! Mnóstwo fantastycznych niepowtarzalnych, zaangażowanych ludzi.
A wystarczyło 1,5 dnia, trójka osób i tysiące nieużywanych neuronów natychmiast zaskoczyło.

**

Wczoraj R mi zaimponował. Uczy mnie hiszpańskiego i koncentrujemy się na nauce języka, ale pomiędzy gramatyką i ćwiczeniami wymieniamy trochę prywatnych newsów, i czasem coś daje mi do myślenia.
Więc postanowił zostać w Polsce na dodatkowe dwa lata (a miał być tu na ok rok). Wraca do Brazylii tylko na moment, by odnowić wizę i jak się uda zaczyna iberystykę (magistra). No i postanowił podejść do jakiegoś państwego egzaminu z polskiego, by zostać tłumaczem i nauczycielem. A zaczął naukę polskiego z 10 msc-y temu. Skubany jest tak zdeterminowany i radosny, i zadowolony, zakuwa tę polską gramatykę i jeszcze to lubi! Śmieje się ze mnie jak pocę się przy trybie rozkazującym i czasach hiszpańskich. Lubi pokazywać mi wyjątki od jakiejś reguły, a potem dodaje 'i am sorry' :) Mówi, że ma podobnie z naszymi słówkami, dla niego na razie nie do odróżnienia są wyrazy - 'podjechał, zjechał, wyjechał, rozjechał, wjechał, nadjechał' :) I wtedy ja z podobnym uśmiechem mogę powiedzieć mu to samo, co on mi mówi: ' z czasem załapiesz i będzie ci wychodzić naturalnie' :)

Chciałabym wiedzieć, co sprawia, że niektórzy ludzie mają taką pasjonacką naturę? I do tego jeszcze zarażają innych. Wiara w siebie, wytrwałość, optymizm czy coś innego? No i gdzie to można dostać? :)

..

Nie jest łatwo wrócić po kilkudniowym urlopie do pracy, kiedy za 2 tygodnie Wielka Wyprawa i tyle jeszcze przygotowań. Ale miło było zobaczyć się z ludźmi z pracy i zobaczyć karteczkę od szefowej 'cieszymy się, że jesteś już dziś z nami w pracy' (takie kartki to normalka w Warszawie, tak słyszałam, zwłaszcza w korporacjach :P...).
W każdym razie ilość rzeczy do załatwienia i problemów większa niż zwykle, myśli krążą jak natrętne owady i tłoczą się w głowie jak ściśnięta ciemna włóczka (nieczesana [żeby było bardziej dramatycznie]).
Są takie chwile, że myślisz, że już nie wytrzymasz. Że trzeba do kogoś zadzwonić, ale z drugiej strony tak jakoś głupio. Powiedzieć, że się wróciło z urlopu i ciężko jest? Że się ma pracę, jest się zdrowym, wszystko OK, ale ciężko...
No więc trzeba było coś zaradzić. Spróbowałam wyłowić nurtującą mnie myśl nr 1 z kłębka pozostałych (ale teraz poważnie mówiąc).
Koncentracja i problem idzie na warsztat. Myślę jak go rozwiązać. Niestety w międzyczasie myśli 2 i 3, nawet 4 wkręcają się i zapominam o 1!! I tak parę razy. Powracamy do 1. Nie jest to łatwe, robić rzeczy po kolei, myśleć po kolei, do końca, krok po kroku, i nie rozpraszając się.
Trochę mi się udało rozładować korek myślowy. Zrobiło się luźniej. Ale autentycznie wymagało to wysiłku. Każda myśl - problem musi mieć swój czas. Chyba jak dziecko. Nieco pomogło. I na koniec song na uspokojenie myśli.
[ktoś mi kiedyś przesłał tę piosenkę - 'wschodząca gwiazda polskiego jazzu'; jeśli wierzyć temu, co piszą gazety ;)]

Nad pięknym modrym Dunajcem

Tradycja płynie z prądem, a nowoczesność pod prąd. Jak w życiu.

Łooowiecki

Jakkolwiek trudno komentować tego typu zachowania, nie ulega wątpliwości, że owce postanowiły nie pokazywać twarzy. Przyczyny tego zjawiska nie są do tej pory znane. Istnieje podejrzenie, że chcą pozostać anonimowe.

Liczę godziny

do pierwszego urlopu w tym roku. Przez ostatnie dni płynęłam w kierunku brzegu lekko wykrzywionym kraulem, i ostatnimi podrygami żabki.
A mówiąc po polsku - dostaję szału! Chcę przerwy!!

Urlop Island już się majaczy na horyzoncie ;)

Joga

Ten temat jakoś nie wpisuje się w konwencję tego bloga, w tym temacie mnie nic nie zachwyca, nie jest lekkie ani przyjemnie.
Co jakiś czas intensywnie powracają do mnie myśli o mojej przyjaciółce z dawnych lat. Najlepszej. Takiej przyjaźni wyłącznej, jaką mogą stworzyć dorastające dziewczyny. Z paru powodów przyjaźń ta się skończyła i przez wiele lat nie mogłam tego odżałować. A może się nie skończyła? Życie pokaże.
W każdym razie nigdy nie miałam potrzeby mieszać w duchowości w celu poszukiwania spokoju, szczęścia i radości. M natomiast mieszała w tym kociołku próbując różnych dróg orientalnych, dodając przypraw dość pikantnych i niezrozumiałych dla mnie. Parę lat później pokłóciłyśmy się o duszę. Moja najdziwniejsza kłótnia... Po powrocie z zajęć, o nazwie regresing M uznała, że dusza wędruje i każdy może zobaczyć siebie w innym wcieleniu. Natomiast ja mając wiedzę jedynie ze studiów nt. poglądów św. Tomasza i Augustyna przypomniałam sobie, że ci panowie napisali, że dusza jest jednostkowa – przypisana do konkretnego ciała. M się to nie spodobało i powiedziała, że powinnam zacząć myśleć samodzielnie, a nie kierować się czyimiś opiniami (mając na myśli Tomasza i Arystotelesa).
Różnice światopoglądowe stały się może nie przeszkodą, ale jakby przestałyśmy ‘patrzeć w tym samym kierunku’.
M została m.in. instruktorem hatha jogi. To niejako spowodowało, że zaczęłam się interesować, czy to tylko ćwiczenia, czy można praktykować tylko dla sportu, czy ma to jakiś inny wpływ na ludzi, czy ludzie Zachodu wpisują się w to ‘coś’, czy można to łączyć z chrześcijaństwem. I dlaczego ona w czasie praktykowania jogi uzyskała zdolności uzdrawiania i telepatii? To raczej z troski o nią wypływało, bo sama jogą się nie interesowałam, wolę rower, basen, capoierę.
Więc jaki wpływ joga może mieć na ludzi, którzy traktują ja tylko dla sportu?

Szukając wiadomości na ten temat natknęłam się na artykuł o. Verlinde.
Pisze on: ‘wszelkie ćwiczenia jogi - jakkolwiek niewinnie by wyglądały - mają na celu jedno i tylko jedno: odblokować kundalini, aby zaczęło „iść w górę".
Rozmawiając o tym z pewnym guru w Indiach, zapytałem go:
„Co sądzicie o jodze praktykowanej na Zachodzie, niby w celu odprężenia się?”
Zaczął się śmiać i powiedział:
„Niech ćwiczą. Kundalini odblokuje się, nawet gdyby wszystko robili tylko dla zrelaksowania się.”
W jego przekonaniu odblokowanie się kundalini uchodzi oczywiście za coś dobrego. Skutek więc pojawi się. Będzie trwały. Może podejście będzie dłuższe, ale skutek pozostanie’.

A moje własne pomysły dotyczące tego tematu, dotyczą analogii do badań psychologicznych. Skoro pozycje ciała, mimika twarzy – generują emocje (Ekman). Czyli ciało działa na emocje. To pozycje jogi (opracowywane przez tyle lat przez znających się ‘na rzeczy’ indyjskich mistrzów) mogą przecież wpływać na duchowość? Skoro człowiek to byt cielesno-psychiczno-duchowy.
Ja nie mieszam w tym kociołku. Chociaż mam dużą potrzebę wrażeń i różnorodności, to coś mi podpowiada, że w duchowości lepiej zachować zasadę prostoty i elegancji, jak Coco Chanel w modzie.

Hihi

Z serii: kiedy czasem coś nie styka na łączach :P

Koleżanka O była z mężem w sklepie spożywczym, w którym kupili lody. Mąż koleżanki oblizał loda do samego patyka, na którym pojawił się napis ‘Lodożerco wygrałeś Big Milk'a’. Bardzo się ucieszyli. Mąż koleżanki wstąpił więc ponownie do sklepu i odebrał nagrodę – nowego Big Milka :)!
Zjadł loda, a na patyku pojawił się napis... ‘Lodożerco wygrałeś Big Milk'a’!!
Mąż koleżanki patrząc na patyk do żony: ale ja już naprawdę nie mogę, nie dam rady, już więcej lodów nie zmieszczę, nie chcę loda!!
Patyk wyrzucili do śmietnika, wrócili do domu.
A w domu ktoś wpadł na pomysł, że patyk można zachować na później i wymienić na loda wtedy, kiedy ma się na niego ochotę :)

Kulturalnie

W sobotę pijąc kawkę w Kafce (jakie fajne miejsce! można kupić książki na kilogramy) zobaczyłam plakat imprezy Art Park a na nim kolejne rzeczy, którymi można się zainteresować w wolnym czasie w sierpniu.

I jeśli będę w tym czasie w mieście :) wezmę pod uwagę: koncert Max Klezmer Band, recital Magdy Umer, koncert muzyki brazylijskiej, koncert Pink Freud, może kino letnie Cesarzowa.
Tutaj dzieje się tyle rzeczy, że większość odkrywam przypadkiem. Najfajniej odkryć te koncerty na które jest wstęp wolny, a jak ;) Chociaż jakiś czas temu chciałam kupić bilet na koncert, jak poważny, dorosły człowiek. Wybrałam koncert AMJopek, ale kupić biletu nie zdążyłam - parę godzin po tym jak dostałam newslettera (w tym czasie wysłałam maila do znajomych i czekałam na odpowiedź kto ma ochotę się wybrać) - bilety były już wyprzedane. 

Zwiedzania ciąg dalszy. Widok z BUW-u ;)

Nienażarte bestie

bzzzzzzzzsssszzzzzzzzzzzzzzzzzzssszzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzsszzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzjiiiiii

ps. i hate this sound

~*~*~*~

Są tacy ludzie w naszym życiu, którzy są dla nas szczególni. Możemy ich nie znać zbyt dobrze, nie przebywać z nimi codziennie, ale ich osoba powoduje, że coś nas do nich przyciąga.
I jeśli zdarzy się, że taka osoba wypowie zdanie, kilka słów skierowanych do nas, to są one często jakąś wskazówką. W każdym razie zapadają w pamięć na dłużej.

Ostatnio gotowaliśmy w mojej kuchni i było dość już ciasno. I jak wiadomo w kuchni się najwięcej dzieje :] Weszła kolejna osoba i zapytała czy znajdzie się dla niej miejsce. To pytanie było dla mnie jak taki flashback, bo takie samo pytanie zadałam kiedyś Profesorowi. A on odpowiedział coś czego nie zapomniałam ' Dziecinko!! [zwracał się tak do różnych ludzi i nie miało to związku z wiekiem ;)] Nigdy nie pytaj czy znajdzie się gdzieś dla ciebie miejsce. To ty musisz być pewna, że tu JEST dla ciebie miejsce. Bo jeśli ty nie będziesz tego pewna, to nikt inny też nie'.

Zamieszczam to bo wtedy dla mnie było to MOCNE. I mądre.
I może teraz komuś to zdanie coś podpowie;)

Przerwa techniczna

Przez chwilę zamieszałam z dostępnością do bloga. Jednak w międzyczasie chciałam pomyśleć nad jego zawartością, i tym co pisać i czy dalej pisać. No i nie udało mi się odnaleźć wszystkich maili do osób, które czytają, nie wspominając o tych, o których istnieniu nie wiem. Więc już grzecznie upubliczniam zawartość, nie korzystając z półśrodków :)

URLop

Miesiąc temu szefowa zapytała co planuję robić w czasie urlopu? Powiedziałam, że planuję spokojne wakacje, że chciałabym pojechać do domu nad morze, czytać książki, oglądać filmy, wędrować po plaży i dużo spać. Robiłam już nawet listę filmów do obejrzenia. Szefowa spojrzała na mnie i powiedziała 'już to widzę'. Na tym nasza rozmowa się skończyła.

Dwa tygodnie później stałam w kolejce wizowej do najbardziej znanej ambasady na Pięknej.

Niepisana referencja

Pewien człowiek z którym przeprowadzałam wywiad rekrutacyjny, powiedział, że wiele rzeczy mu się nie podobało, co dotyczyło przyszłej pracy, warunków, czegoś jeszcze. Ale to moja osoba spowodowała, że się zdecydował na pracę. Ten ktoś pomyślał, że skoro pracują tu tacy ludzie jak ja, to warto spróbować.
To chyba moja najlepsza nagroda, referencja. Niewidoczny medal :)