..

Nie jest łatwo wrócić po kilkudniowym urlopie do pracy, kiedy za 2 tygodnie Wielka Wyprawa i tyle jeszcze przygotowań. Ale miło było zobaczyć się z ludźmi z pracy i zobaczyć karteczkę od szefowej 'cieszymy się, że jesteś już dziś z nami w pracy' (takie kartki to normalka w Warszawie, tak słyszałam, zwłaszcza w korporacjach :P...).
W każdym razie ilość rzeczy do załatwienia i problemów większa niż zwykle, myśli krążą jak natrętne owady i tłoczą się w głowie jak ściśnięta ciemna włóczka (nieczesana [żeby było bardziej dramatycznie]).
Są takie chwile, że myślisz, że już nie wytrzymasz. Że trzeba do kogoś zadzwonić, ale z drugiej strony tak jakoś głupio. Powiedzieć, że się wróciło z urlopu i ciężko jest? Że się ma pracę, jest się zdrowym, wszystko OK, ale ciężko...
No więc trzeba było coś zaradzić. Spróbowałam wyłowić nurtującą mnie myśl nr 1 z kłębka pozostałych (ale teraz poważnie mówiąc).
Koncentracja i problem idzie na warsztat. Myślę jak go rozwiązać. Niestety w międzyczasie myśli 2 i 3, nawet 4 wkręcają się i zapominam o 1!! I tak parę razy. Powracamy do 1. Nie jest to łatwe, robić rzeczy po kolei, myśleć po kolei, do końca, krok po kroku, i nie rozpraszając się.
Trochę mi się udało rozładować korek myślowy. Zrobiło się luźniej. Ale autentycznie wymagało to wysiłku. Każda myśl - problem musi mieć swój czas. Chyba jak dziecko. Nieco pomogło. I na koniec song na uspokojenie myśli.
[ktoś mi kiedyś przesłał tę piosenkę - 'wschodząca gwiazda polskiego jazzu'; jeśli wierzyć temu, co piszą gazety ;)]